Angst


HOME ] Achtergrondinfo ] [ Angst ] Contact ] Dieet ] DSM IV criteria ] In memoriam ] Links ] Organon ] PlatoProtocol ] Dieetuitleg ] Antidepressiva ] nieuws.htm ]


Angst

Angst is een natuurlijke menselijke emotie. Deze emotie dient ervoor om alert te kunnen reageren op situaties die gevaar met zich meebrengen. Bijvoorbeeld het zien van een wild dier laat je schrikken en wegrennen. Dit wegrennen redt het vege lijf. Nadat je uit de gevarenzone bent gegaan komt de angst pas, na de actie die je uit de gevaarlijke situatie heeft gebracht. Ditzelfde kan je overkomen in het verkeer als er plotseling mensen oversteken, dan rem je in een flits. Daarna merk je de angst pas, als de situatie allang weer achter de rug is.

Angst gaat gepaard met een aantal lichamelijke kenmerken:

Hoe werkt angst lichamelijk:

Er zijn kliertjes in de hersenen, de amygdala, die als een soort filter fungeren voor informatie. Zij bepalen of die informatie over gevaar wordt doorgestuurd naar de hersenen. Bij verwijdering of beschadiging van de amygdala ontstaat er een abnormaal gebrek aan angst en agressie. Uit wetenschappelijk onderzoek is gebleken dat mensen, waarbij de amygdala is beschadigd, door bijvoorbeeld een ongeval, hele sociale persoonlijkheden worden (Damasio 1999). Zij kennen geen angst en dus ook geen agressie, omdat zij geen gevaar zien. De Amygdala die dit gevaar signaleert ontbreekt. Mannelijke hersenen zien eerder gevaar aankomen dan vrouwelijke hersenen. Daardoor reageren mannen ook sneller op gevaar en blijven zij mogelijk langer in deze staat hangen. Bij autistische mensen blijkt de amygdala afwijkend te functioneren. (Cohen, Ring, Wheelwright, Bullmore, Brammer, Simmons en Williams 1999).

Aangezien bij autisme vaak sprake is van extreme angst, ligt hier mogelijk een opening naar onderzoek over de samenhang tussen Autisme en Posttraumatisch stress syndroom (Kees de vries 2004). Uit het onderzoek is vast komen te staan dat autistische mensen een gebrek hebben aan invoelend vermogen en dat zij extra gevoelig zijn voor signalen van gevaar en stress bij anderen. Dit verklaart mogelijk ook het verminderde sociale gedrag van oorlogsveteranen. Bij thuiskomst ontstaan er regelmatig relatieproblemen, overmatige stress, overmatige angst, extreme gespannenheid, verhoogde spierspanning, slecht slapen, agressie, crimineel gedrag enzovoort.

Reacties bij gevaar:

De hypothalamus, een onderdeel van de hersenen, geeft een signaal wat leidt tot het produceren van stresshormonen. Enkele hiervan zijn:

Deze stoffen leidden ertoe dat het lichaam in een staat komt waarin adequaat kan worden gehandeld:

  • De hartslag wordt verhoogd
  • De ademhaling wordt versneld
  • De pupillen van de ogen gaan wijder open
  • De reactie op de productie van deze hormonen is dat de mens in een staat van angst komt (Damasio 1994). De zwaarte van deze angst wordt bepaald door de hoeveelheid hormonen en niet door de hoeveelheid gevaar. Dus als het lichaam overreageert worden er teveel hormonen geproduceerd waardoor een extreme angst kan ontstaan. Dit is mogelijk een sleutel om te kijken of er een overeenkomst is tussen overgevoelige mensen en het ontstaan van het Posttraumatisch stress syndroom. (Kees de Vries 2004). Doordat mannen en vrouwen verschillend reageren op gevaar (Eisenberg, Murphy, Shepard, 1997) is er mogelijk een verband tussen deze reactie en het vaker voorkomen van het Posttraumatisch stress syndroom bij vrouwen.(Kees de Vries, 2004)

    Als er gevaar is ontstaan, ontstaat er angst. Om van deze angst af te komen is er slechts 1 ding echt van belang en dat is: HANDELEN. Het maakt niet uit wat deze handeling inhoud, als er maar gehandeld wordt. Dat is het toegeven aan het vecht- of vluchtgedrag. Het handelen kan bestaan uit vechten, discussieren, heen en weer lopen, zingen, kamer opruimen enzovoort. Ook de bekende stressballetjes doen wonderen, je hebt iets om handen je bent ergens mee bezig, waarin je actie een uitlaatklep vindt. Door deze actie worden hormonen in je lichaam opgebruikt en omgezet in andere stoffen. Doordat het aantal stresshormonen afneemt neemt je stress af. Als het gevoel van stress of spanning niet omgezet wordt in actie, dan blijven deze hormonen in je lichaam actief. Gevolg hiervan is dat als je wilt gaan slapen al deze stressvolle gedachten weer naar boven komen en je dus niet kunt slapen. Zoiets noemen we piekeren. Piekeren leidt weer tot angst en angst leidt weer tot stress en nog meer hormonen. We komen terecht in een vicieuze cirkel.

    Testosteron:

    Testosteron en adrenaline zorgen er samen voor dat het lichaam actie kan ondernemen. Deze twee hormonen dienen de juiste verhouding te hebben ten opzichte van elkaar. Testosteron zorgt voor de daadkracht, adrenaline zorgt voor de actie. Bij een teveel aan testosteron spreken we niet van actie, maar van agressie. Omdat testosteron bij mannen ongeveer negen maal meer voorkomt dan bij vrouwen, is het logisch dat mannen agressiever zijn dan vrouwen. Het niveau van testosteron wordt door het lichaam bepaald, afhankelijk van de situatie. Wordt er veel stress ervaren, dan neemt het testosteron niveau sterk toe. Ook grote lichamelijke inspanningen zorgen voor een toename van testosteron. Uit diverse wetenschappelijke onderzoeken blijkt dat testosteron niet alleen agressie beinvloedt, maar ook overheersing over anderen stimuleert en testosteron geeft tot slot een lager niveau van emoties. Dit lagere niveau van emotionele beleving, komen we vrijwel altijd tegen bij PTSS. Testosteron is gekoppeld aan agressie.

    Een verhoogd Testosteronniveau ontstaat door stress en overmatige lichamelijke inspanning. Dus, indirect levert stress en lichamelijke inspanning agressie op als eindresultaat. Zie hier een recept wat voortkomt uit militaire inspanning.

    Als er voldoende testosteron en adrenaline is, kan gehandeld worden. Is het niveau van beide hormonen te hoog, dan ontstaat agressie. kortweg kunnen we stellen: meer testosteron = meer agressie. Minder testosteron = meer angst.

    indien er sprake is van een onbalans tussen testosteron en adrenaline, dan gaan een aantal dingen niet goed:

    Te veel adrenaline:

    Te veel adrenaline = te weinig daadkracht = apathie, geeft gevoel van gevaar ---> gevaar verhoogt de productie van meer adrenaline   Deze vicieuze cirkel zorgt ervoor dat er een steeds toenemende mate van adrenaline ontstaat, met als gevolg dat de angst steeds groter wordt door het niet handelen.

    Te veel testosteron:

    Te veel Testosteron geeft verhoogde daadkracht ---> maar te weinig adrenaline levert tegelijkertijd te weinig actiemogelijkheid ---> er komt geen actie, en dat geeft het gevoel te ontploffen ---> dit geeft het gevoel van gevaar ---> gevaar produceert adrenaline. Het gevolg is dat iemand heel explosief gedrag kan laten zien. Dit uit zich in plotselinge driftbuien, woedeaanvallen, agressie naar anderen of naar zichzelf. Uit wetenschappelijk onderzoek is vast komen te staan dat een verhoogd testosterongehalte samenhangt met slechte aanpassing in sociale omgevingen. Verhoogde testosteron leidt tot meer conflicten met de omgeving.

    Een scheve verhouding tussen adrenaline en testosteron:

    Te veel van diverse hormonen kan leiden tot een onbalans die psychisch- emotionele problemen op kan leveren. Hieronder staan een paar relaties aangegeven die heel kort een beeld schetsen van de mogelijkheden. Voedingsmiddelen, met name koffie en suiker, hebben een sterke invloed op de productie van de hier genoemde hormonen. Bij het gebruik van koffie en suiker kan er zelfs een uitputting van het adrenalinesysteem (bijnieren) ontstaan wat kan leiden tot burnout.

    Deze burnout leidt mogelijk tot:

    Enkele relaties:

    Afvalstoffen van stress:

    Uit wetenschappelijk onderzoek blijkt dat mensen met een angststoornis in hun lichaam veel afbraakstoffen hebben die gemaakt zijn vanuit de hormonen Cortisol, Adrenaline en Testosteron. Het lichaam probeert op deze wijze, als er geen actie wordt ondernomen, toch de overbodige stoffen uit het lichaam te verwijderen. Lukt dit niet helemaal, dan zie je hyperactief gedrag ontstaan. Dit zien we ook bij ADHD en Autisme. Wanneer men zich emotioneel niet in woorden kan uitdrukken, gaat men bewegen, friemelen met dingetjes, heen en weer lopen, ijsberen, of welke andere activiteiten dan ook. Deze activiteit leidt tot afbraak van adrenaline.

    Als onderdeel in ons onderzoek gebruiken we onschadelijke methoden die zorgen voor het opruimen van deze afvalstoffen, zodat de vicieuze cirkel kan worden doorbroken.


    HOME ] Achtergrondinfo ] [ Angst ] Contact ] Dieet ] DSM IV criteria ] In memoriam ] Links ] Organon ] PlatoProtocol ] Dieetuitleg ] Antidepressiva ] nieuws.htm ]