In memoriam
In memoriam
Mijn broer Lieuwe de Vries,
geboren 18 april 1958, overleden 11 november 2002
Lieuwe
Het waarom van deze site is voortgekomen uit het onverwachte overlijden van mijn broer Lieuwe. Op 11 november 2002 heeft hij een einde aan zijn leven gemaakt. In zijn afscheidsbrief spreekt hij over emotionele vervlakking, het niet om kunnen gaan met emoties na tweemaal een uitzending naar Libanon in het midden van de jaren tachtig. Daar heeft hij dingen meegemaakt, waarover hij niet kon praten. Ook nam hij niet deel aan de georganiseerde veteranendagen, om niet herinnerd te worden aan dit deel van zijn verleden. Hiermee verschool hij zichzelf achter een masker van kracht. Hij probeerde zekerheden te vinden in een wetenschappelijke benadering van de dingen. Iets wat wetenschappelijk niet verklaarbaar is bestaat niet, was ongeveer zijn stelling. Gevoel is wetenschappelijk niet verklaarbaar, dus bestaat het niet. Het was dus erg moeizaam, zoniet onmogelijk, om met hem te spreken over zaken die zijn gevoel en emoties aangingen. Hij had bij de verbindingsdienst gewerkt en hij gebruikte het excuus van geheimhouding, om nergens over te hoeven spreken. Hij is dan ook zwijgend heengegaan.
Achteraf
Pas achteraf worden een aantal dingen duidelijk en vormt zich het beeld van het Posttraumatisch stress syndroom. Het is heel wrang te moeten constateren, dat vele lijders aan dit syndroom de buitenwereld niet toelaten in hun gedachten. Degene die te dichtbij komen, krijgen geen openheid van zaken, maar vaak een dreun voor het hoofd. Men is zichzelf er slechts zelden van bewust, dat men lijdt aan dit syndroom. Ook de omgeving ziet dit pas in een heel laat stadium. Zelfs artsen hebben niet direct in de gaten dat vele klachten soms komen van een ervaring uit een vaak ver verleden. Achteraf heb ik ook in de gaten gekregen, dat mijn vader aan hetzelfde syndroom heeft geleden, na een traumatische tweede wereldoorlog. Grebbeberg en verzet laten zo hun sporen na op een jongeman van begin 20. Ook hij sprak hier bijna nooit over. Pas toen hij dement werd, kwamen de verhalen en de trauma's naar boven. Tot die tijd kwamen de zware ervaringen naar boven in nachtmerries, die vrijwel altijd voorkwamen rond eind april en begin mei, het begin van de tweede wereldoorlog in Nederland. Een doorgeladen pistool in het nachtkastje moest bescherming bieden tegen zijn diepgewortelde angsten. Op verzoek van mijn moeder heeft mijn broer Lieuwe dat pistool meegenomen om in te leveren bij de autoriteiten. Dat heeft hij echter niet gedaan. Met dit wapen heeft hij zichzelf van het leven beroofd.
De achtergrondmuziek komt uit de film "We Were Soldiers"
|
|
|
|
The Mansions Of The Lord |
Het huis van de Heer |
|
|
|
|
To fallen soldiers let us sing |
Laat ons zingen voor de gevallen soldaten |
|
Where no rockets fly nor bullets wing |
Waar geen raketten en kogels meer vliegen |
|
Our broken brothers let us bring |
Laten wij onze gebroken broeders brengen |
|
To the Mansions of the Lord |
naar het huis van de Heer |
|
|
|
|
No more bleeding, no more fight |
Er vloeit geen bloed meer, daar is geen gevecht |
|
No prayers pleading through the night |
Geen gebeden meer als klacht door de nacht |
|
Just divine embrace, eternal light |
Alleen nog de hemelse omarming, eeuwig licht |
|
In the Mansions of the Lord |
In het huis van de Heer |
|
|
|
|
Where no mothers cry and no children weep |
Waar moeders niet huilen en kinderen geen verdriet hebben |
|
We will stand and guard though the angels sleep |
Wij waken en staan op wacht terwijl de engelen slapen |
|
All through the ages safely keep |
Door de eeuwen zullen wij veilig bewaren |
|
The Mansions of the Lord |
Het huis van de Heer |
|
|
|
Vrije vertaling Kees de Vries 2004
Lieuwe
kijk omhoog
de strakke lucht
herinnert mij
aan hoe het was
verlangen dat groter wordt
met het gaan der dagen
weten
dat je hier aansluiting mist
dat je daar zult vinden
wat verloren is
het gevoel van misselijkheid
je maag die ronddraait
weten
dat dat niet overgaat
en dan
het overhalen van de trekker
is minder zwaar
dan een leven kan zijn
zeg me wat je zeggen wilt
ik hoor je
laat me je ogen zien
en ik versta
ervaar mij om je heen
mijn onsterfelijkheid
want ik zal zien
wie jij ziet
zoals jij ziet
wie ik ben
zo leef ik altijd voort
voor wie ik heb mogen zijn
12-11-2002
Erkenning
DELEN UIT DE TOESPRAAK VAN STAATSSECRETARIS VAN DEFENSIE C. VAN DER KNAAP TER GELEGENHEID VAN DE ONTHULLING VAN HET MONUMENT VOOR VREDESOPERATIES TE ROERMOND, 24 OKTOBER 2003
. . . . . . .
Ook zijn er Nederlandse militairen met een verwonding of ziekte
teruggekeerd van 1 van de talrijke vredesmissies
waaraan Nederland heeft deelgenomen. Weer anderen ontwikkelden
later alsnog lichamelijke klachten of mentale problemen als gevolg
van de uitzending. In de zorgverlening bij Defensie en het
Veteraneninstituut zien we bovendien hoe de impact van zo´n
uitzending ook de relatie met de naaste omgeving, partners, gezin,
familie en vrienden kan belasten.
Zo moet ik nog vaak terug denken aan de sergeant die ons ongenadig
drilde tijdens mijn militaire opleiding in 1970 hier in Roermond.
Ik was gelegerd in de Ernst Casimir kazerne. Mijn sergeant was een
echte Korea-veteraan en soms liet hij zich uit over die moeilijke
tijd. Hij beschreef me de angst waardoor de Nederlandse militairen
´s nachts maar moeilijk de slaap konden vatten. Angst,
aangezien het regelmatig voorkwam dat Noord-Koreaanse strijders in de nacht door de linies glipten om slapende Nederlandse
soldaten in hun slaap te verrassen. Hij sliep dan ook met het wapen
op de borst, gespannen als een veer en continu alert. Dat gevoel,
die angst, achtervolgde hem bijna 20 jaar later nog. Zo moest zijn
vrouw beloven hem nooit zomaar in zijn slaap wakker te schudden.
Hij was bang voor zijn eigen reactie, voor de gevoelens die vanuit
zijn onderbewustzijn nog altijd zijn handelen konden beïnvloeden.
Emoties, spanningen en ervaringen kunnen dus jaren later niet
alleen de veteraan, maar ook diens omgeving achtervolgen.
Voor de militair of veteraan met mentale problemen is het dikwijls
moeilijk te beoordelen hoe allerlei ingrijpende ervaringen
doorwerken in het leven na de uitzending. Voor de kinderen van
uitgezonden militairen is papa na zijn thuiskomst anders
geworden. Het herstel van ernstige mentale verwondingen
verloopt vaak langs een onzekere route, traag en zonder garantie op
succes.
Een aparte tekst op dit monument vraagt hiervoor aandacht.
Aandacht voor hen die psychisch beschadigd zijn geraakt door
deelname aan een uitzending en aandacht voor diegenen die als
gevolg daarvan geen uitweg meer zagen in hun leven.
Niet iedere militair accepteert van zichzelf dat hij of zij
kwetsbaar is. Het is vaak moeilijk om over emotionele ervaringen te
praten, want een militair is daar niet voor opgeleid en is daar
niet mee vertrouwd.
Veel veteranen zoeken uit zichzelf dan ook geen steun. Bovendien
ervaren zij weinig belangstelling of begrip bij collega's en
vrienden en zelfs bij familieleden of hulpverleners. Hierdoor kan
een gevoel van miskenning en isolement ontstaan. Vaak, te vaak,
vinden veteranen alleen enige steun bij kameraden of lotgenoten. De
bevordering van een cultuur waarin er ruimte is voor emotionele
ervaringen, is daarom van belang voor het gezin van de veteraan,
voor de doeltreffendheid van de veteranenzorg en voor de
defensieorganisatie in haar geheel. Daarbij zijn erkenning,
waardering en zorg steeds opnieuw de sleutelbegrippen.
...... EINDE CITAAT