In memoriam


HOME ] Achtergrondinfo ] Angst ] Contact ] Dieet ] DSM IV criteria ] [ In memoriam ] Links ] Organon ] PlatoProtocol ] Dieetuitleg ] Antidepressiva ] nieuws.htm ]


  Mijn broer Lieuwe de Vries, geboren 18 april 1958, overleden 11 november 2002

Lieuwe       

Het waarom van deze site is voortgekomen uit het onverwachte overlijden van mijn broer Lieuwe. Op 11 november 2002 heeft hij een einde aan zijn leven gemaakt. In zijn afscheidsbrief spreekt hij over emotionele vervlakking, het niet om kunnen gaan met emoties na tweemaal een uitzending naar Libanon in het midden van de jaren tachtig. Daar heeft hij dingen meegemaakt, waarover hij niet kon praten. Ook nam hij niet deel aan de georganiseerde veteranendagen, om niet herinnerd te worden aan dit deel van zijn verleden. Hiermee verschool hij zichzelf achter een masker van kracht. Hij probeerde zekerheden te vinden in een wetenschappelijke benadering van de dingen. Iets wat wetenschappelijk niet verklaarbaar is bestaat niet, was ongeveer zijn stelling. Gevoel is wetenschappelijk niet verklaarbaar, dus bestaat het niet. Het was dus erg moeizaam, zoniet onmogelijk, om met hem te spreken over zaken die zijn gevoel en emoties aangingen. Hij had bij de verbindingsdienst gewerkt en hij gebruikte het excuus van geheimhouding, om nergens over te hoeven spreken. Hij is dan ook zwijgend heengegaan.

Achteraf

Pas achteraf worden een aantal dingen duidelijk en vormt zich het beeld van het Posttraumatisch stress syndroom. Het is heel wrang te moeten constateren, dat vele lijders aan dit syndroom de buitenwereld niet toelaten in hun gedachten. Degene die te dichtbij komen, krijgen geen openheid van zaken, maar vaak een dreun voor het hoofd. Men is zichzelf er slechts zelden van bewust, dat men lijdt aan dit syndroom. Ook de omgeving ziet dit pas in een heel laat stadium. Zelfs artsen hebben niet direct in de gaten dat vele klachten soms komen van een ervaring uit een vaak ver verleden. Achteraf heb ik ook in de gaten gekregen, dat mijn vader aan hetzelfde syndroom heeft geleden, na een traumatische tweede wereldoorlog. Grebbeberg en verzet laten zo hun sporen na op een jongeman van begin 20. Ook hij sprak hier bijna nooit over. Pas toen hij dement werd, kwamen de verhalen en de trauma's naar boven. Tot die tijd kwamen de zware ervaringen naar boven in nachtmerries, die vrijwel altijd voorkwamen rond eind april en begin mei, het begin van de tweede wereldoorlog in Nederland. Een doorgeladen pistool in het nachtkastje moest bescherming bieden tegen zijn diepgewortelde angsten. Op verzoek van mijn moeder heeft mijn broer Lieuwe dat pistool meegenomen om in te leveren bij de autoriteiten. Dat heeft hij echter niet gedaan. Met dit wapen heeft hij zichzelf van het leven beroofd.


De achtergrondmuziek komt uit de film "We Were Soldiers"

                                                  

 

The Mansions Of The  Lord 

Het huis van de Heer

 

 

To fallen soldiers let us sing

Laat ons zingen voor de gevallen soldaten

Where no rockets fly nor bullets wing              

Waar geen raketten en kogels meer vliegen

Our broken brothers let us bring

Laten wij onze gebroken broeders brengen

To the Mansions of the Lord

naar het huis van de Heer

 

 

No more bleeding, no more fight   

Er vloeit geen bloed meer, daar is geen gevecht

No prayers pleading through the night

Geen gebeden meer als klacht door de nacht

Just divine embrace, eternal light

Alleen nog de hemelse omarming, eeuwig licht

In the Mansions of the Lord

In het huis van de Heer

 

 

Where no mothers cry and no children weep 

Waar moeders niet huilen en kinderen geen verdriet hebben

We will stand and guard though the angels sleep

Wij  waken en staan op wacht terwijl de engelen slapen

All through the ages safely keep

Door de eeuwen zullen wij veilig bewaren

The Mansions of the Lord                          

Het huis van de Heer  

 

 

                                                                                                        Vrije vertaling Kees de Vries 2004


 

Lieuwe

 

kijk omhoog

de strakke lucht

 

herinnert mij

aan hoe het was

 

verlangen dat groter wordt

met het gaan der dagen

 

weten

dat je hier aansluiting mist

 

dat je daar zult vinden

wat verloren is

 

het gevoel van misselijkheid

je maag die ronddraait

weten

dat dat niet overgaat

 

en dan

 

het overhalen van de trekker

is minder zwaar

dan een leven kan zijn

 

zeg me wat je zeggen wilt

ik hoor je

 

laat me je ogen zien

en ik versta

 

ervaar mij om je heen

mijn onsterfelijkheid

 

want ik zal zien

wie jij ziet

zoals jij ziet

wie ik ben

 

zo leef ik altijd voort

voor wie ik heb mogen zijn

 

Cornel van Noppen

12-11-2002

 


Erkenning

DELEN UIT DE TOESPRAAK VAN STAATSSECRETARIS VAN DEFENSIE C. VAN DER KNAAP TER GELEGENHEID VAN DE ONTHULLING VAN HET MONUMENT VOOR VREDESOPERATIES TE ROERMOND, 24 OKTOBER 2003

. . . . . . . Ook zijn er Nederlandse militairen met een verwonding of ziekte teruggekeerd van 1 van de talrijke vredesmissies waaraan Nederland heeft deelgenomen. Weer anderen ontwikkelden later alsnog lichamelijke klachten of mentale problemen als gevolg van de uitzending. In de zorgverlening bij Defensie en het Veteraneninstituut zien we bovendien hoe de impact van zon uitzending ook de relatie met de naaste omgeving, partners, gezin, familie en vrienden kan belasten.

Zo moet ik nog vaak terug denken aan de sergeant die ons ongenadig drilde tijdens mijn militaire opleiding in 1970 hier in Roermond. Ik was gelegerd in de Ernst Casimir kazerne. Mijn sergeant was een echte Korea-veteraan en soms liet hij zich uit over die moeilijke tijd. Hij beschreef me de angst waardoor de Nederlandse militairen s nachts maar moeilijk de slaap konden vatten. Angst, aangezien het regelmatig voorkwam dat Noord-Koreaanse strijders in de nacht door de linies glipten om slapende Nederlandse soldaten in hun slaap te verrassen. Hij sliep dan ook met het wapen op de borst, gespannen als een veer en continu alert. Dat gevoel, die angst, achtervolgde hem bijna 20 jaar later nog. Zo moest zijn vrouw beloven hem nooit zomaar in zijn slaap wakker te schudden. Hij was bang voor zijn eigen reactie, voor de gevoelens die vanuit zijn onderbewustzijn nog altijd zijn handelen konden benvloeden.

Emoties, spanningen en ervaringen kunnen dus jaren later niet alleen de veteraan, maar ook diens omgeving achtervolgen.

Voor de militair of veteraan met mentale problemen is het dikwijls moeilijk te beoordelen hoe allerlei ingrijpende ervaringen doorwerken in het leven na de uitzending. Voor de kinderen van uitgezonden militairen is papa na zijn thuiskomst anders geworden. Het herstel van ernstige mentale verwondingen verloopt vaak langs een onzekere route, traag en zonder garantie op succes.

Een aparte tekst op dit monument vraagt hiervoor aandacht. Aandacht voor hen die psychisch beschadigd zijn geraakt door deelname aan een uitzending en aandacht voor diegenen die als gevolg daarvan geen uitweg meer zagen in hun leven.

Niet iedere militair accepteert van zichzelf dat hij of zij kwetsbaar is. Het is vaak moeilijk om over emotionele ervaringen te praten, want een militair is daar niet voor opgeleid en is daar niet mee vertrouwd. Veel veteranen zoeken uit zichzelf dan ook geen steun. Bovendien ervaren zij weinig belangstelling of begrip bij collega's en vrienden en zelfs bij familieleden of hulpverleners. Hierdoor kan een gevoel van miskenning en isolement ontstaan. Vaak, te vaak, vinden veteranen alleen enige steun bij kameraden of lotgenoten. De bevordering van een cultuur waarin er ruimte is voor emotionele ervaringen, is daarom van belang voor het gezin van de veteraan, voor de doeltreffendheid van de veteranenzorg en voor de defensieorganisatie in haar geheel. Daarbij zijn erkenning, waardering en zorg steeds opnieuw de sleutelbegrippen.

...... EINDE CITAAT


HOME ] Achtergrondinfo ] Angst ] Contact ] Dieet ] DSM IV criteria ] [ In memoriam ] Links ] Organon ] PlatoProtocol ] Dieetuitleg ] Antidepressiva ] nieuws.htm ]